Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
Κύκλος εμπιστοσύνης
Είπε ο δάσκαλος:
" Κάνε άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά. "
Απάντησε ο νέος :
" Το "κενό" υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. "
"Ροές της θάλασσας παρασταθείτε μου..."
Ξεφυλλίζοντας την ποιητική ανθολογία "Μαρία Νεφέλη" εκδ. Ίκαρος του Οδυσσέα Ελύτη αντλούμε ύλη για σκέψη, και όχι μόνο.Κάποιοι στίχοι μπορούν να γίνουν τα μότο μας για τη νέα χρονιά προκειμένου να αντισταθούμε σε όσα μπορούν να μας αλλοιώσουν ως ανθρώπινες υπάρξεις."Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της."Ο ποιητής λιτά και απέριττα μας προτρέπει στη φαντασία, μία έννοια που μας τη ροκανίζουν προσφέροντάς μας έτοιμη ύλη φανατασίας, σκέψης, ονείρων...και αν σκεφτούμε ότι "δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει..." μπορούμε να "φοράμε την φαντασία από την ανάποδη σε όλα της τα μεγέθη."Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που θέλουν να διαφέρουν!
Αφιέρωση για το νέο έτος
Αν έχει όνομα η σιωπή το πούσι φέρνει δάκρυ
Σαν τη σκιά που ακροβατεί και τρίζει το κρεβάτι
Σκοπιά στων άστρων τη βροχή και που να κλείσεις μάτι
Ποιο χρώμα σπάει τη μοναξιά και βλαστημάς το αύριο
Δε βρίσκουν πόρτα τα κλειδιά θρανία στο προαύλιο
Με αναστολή τρέχει η ζημιά εξόριστη στο Λαύριο
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
Μη βασανίζεις τα παιδιά που κάνουν τα ίδια λάθη
Είχαν δασκάλα μια θεά γυμνή οφθαλμαπάτη
Που άλλαζε συνεχώς πανιά ξεσπώντας στο κατάρτι
Αφού έχει άρωμα ο καπνός γιατί τραβάει ταβάνι
Τι παίρνει σβάρνα ο πυρετός τοίχο ή μαξιλάρι
Κι αν είναι ο έρωτας τυφλός ντροπή μας και καμάρι
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ΄ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
(Βατομουρα_2008)
Στίχοι_Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Σαν τη σκιά που ακροβατεί και τρίζει το κρεβάτι
Σκοπιά στων άστρων τη βροχή και που να κλείσεις μάτι
Ποιο χρώμα σπάει τη μοναξιά και βλαστημάς το αύριο
Δε βρίσκουν πόρτα τα κλειδιά θρανία στο προαύλιο
Με αναστολή τρέχει η ζημιά εξόριστη στο Λαύριο
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
Μη βασανίζεις τα παιδιά που κάνουν τα ίδια λάθη
Είχαν δασκάλα μια θεά γυμνή οφθαλμαπάτη
Που άλλαζε συνεχώς πανιά ξεσπώντας στο κατάρτι
Αφού έχει άρωμα ο καπνός γιατί τραβάει ταβάνι
Τι παίρνει σβάρνα ο πυρετός τοίχο ή μαξιλάρι
Κι αν είναι ο έρωτας τυφλός ντροπή μας και καμάρι
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ΄ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω
(Βατομουρα_2008)
Στίχοι_Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Το παρελθόν
Πολλοί άνθρωποι ζουν με το παρελθόν. Το παρελθόν, όμως, πρέπει να είναι η αφετηρία του μέλλοντος
Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)