ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ Α΄ΛΥΚΕΙΟΥ

Οι μαθήτριες ανταμώνουν τον Καβάφη. Οι "Φωνές" τις εμπνέουν.
Το αποτέλεσμα μοναδικό.

https://www.youtube.com/watch?v=bGMBGf_uGQk

Comenius-Euroquide

Οι νέοι της Ευρώπης οραματίζονται με  χρώματα και πάνω σ΄έναν καμβά.

Οι νέοι της Ευρώπης ανταμώνουν και ζωγραφίζουν.

Οι νέοι γίνονται ορίζοντες της Ευρώπης μιας Ευρώπης που κλυδωνίζεται...

 Η ευχή για τη νέα σχολική χρονιά είναι να μη χάσουμε τα πινέλα μας και την ελπίδα μας!

Παρουσιάζεται η συλλογική εργασία μαθητών από την Ελλάδα- Ισπανία-Σλοβακία- Πολωνία- Νορβηγία- Ιταλία και Τουρκία.

Καλή χρονιά.

Αφιερωμένο

ΕΛΕΟΝΩΡΑ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Χαρά μου μάτια μου γλυκά
βλέφαρα στολισμένα
της χρυσαυγής τα χρώματα
έχεις ταξιδεμένα
Χαρά μου στόμα μου γλυκό
με το χαμόγελό σου
να σεριανάς τον άγγελο
που έχεις στο πλευρό σου

Κοιμήσου αγγελούδι μου
βελούδινο το βράδυ
το στήθος μου προσκέφαλο
και η ψυχή μου χάδι

Φεγγοβολάς βλαστάρι μου
στ'όνειρο ταξιδεύεις
τους γαλαξίες τριγυρνάς
και το Θεό γυρευέις
Ο ύπνος που σε τύλιξε
τώρα σε φέρνει πίσω
και'γω που είμαι πλάι σου
χάρες να σε στολίσω

Μία άλλη οπτική

Η ΓΛYKΥΤΑΤΗ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΣ

Τρισάγια κάθε τόσο
γιὰ νὰ δοθεῖ ἡ ὑπηκοότητα νεκροῦ
στὸν κεκοιμημένον δοῦλον σου.

Ὕψιστε, τί ἐννοεῖς
ἄλλο νεκρὸς καὶ ἄλλο δοῦλος.
Κι ἀπὸ πότε ἐπιτρέπεται
νὰ κοιμοῦνται ἔτσι βαθιὰ
ἀτιμώρητοι οἱ δοῦλοι.

Τὸν κεκοιμημένον δοῦλον σου.
Θέ μου, ἂν ἀπελευθερώνει ὁ θάνατος
ὅπως μᾶς τὸ ὑπόσχεται παρήγορη
ἡ γλυκύτατη ἀβεβαιότης, ἐσὺ
γιατί τὸν θὲς ντὲ καὶ καλὰ δουλέμπορο;

Τὸν κεκοιμημένον.
Περὶ ὕπνου πρόκειται, Κύριε;
Μὰ τοῦ κολλάει ὕπνος τοῦ νεκροῦ
ἔτσι εὔκολα νυστάζει ἡ ἀπώλεια τῆς ζωῆς;
Ἐδῶ ἐμεῖς, δοῦλοι τοῦ ἀπάνω κόσμου ἀκόμα
κι ὅμως ποιὸς κλείνει μάτι
ἂν δὲν τὸν νανουρίσει ὅπως ξέρει
μόνο ἡ γιαγιά του ἡ ἀβεβαιότης
μὲ τὴ γλυκεῖα της ρόδινη ἀφύπνιση.

Κύριε, μήπως ὅταν ἐνέκρινες
αὐτοὺς τοὺς ἀνελέητους ἀνταγωνιστικοὺς ψαλμοὺς
ἤσουν ἀκόμη ἄνθρωπος;

Μία βόλτα, μία ιστορία

Φωνή απ’ την Θάλασσα       Κ.Καβάφης

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
        φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
        και την ευφραίνει.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
        θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
        μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Μία αλήθεια

Σοῦ εἶπα:
- Λύγισα.
Καὶ εἶπες:
- Μὴ θλίβεσαι.
Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.

Πάμε για άλλες πολιτείες

 Κώστας Οὐράνης 

(Λεωνίδιο 1890 - Ἀθήνα 1953): ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστὴς καὶ δημοσιογράφος.

VITA NUOVA

Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι ὅπως ἕνα δέντρο,
ὁποὺ θροΐζει ἀνάλαφρα σὲ πρωινὸ τοῦ Ἀπρίλη
μέσ᾿ σ᾿ ἕνα κάμπο εἰρηνικό, γεμάτον φῶς γαλάζιο
καὶ παπαροῦνες κόκκινες καὶ ἄσπρο χαμομήλι.
Δὲν θέλω πιὰ παρὰ νὰ ζῶ ἔτσι σὰν ἕνα ρόδο,
ποὺ ἄνθισε κατάμονο μέσα σὲ πρᾶο χειμώνα
σ᾿ ἕνα πεζούλι φτωχικὸ κι ἡλιόφωτο, ποὺ νἄχει
ἀσβεστωμένο τοίχωμα νὰ τοῦ κρατάει τὸ χῶμα.
Θεέ μου! ἄσε με νὰ ζῶ σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ μύρια,
τ᾿ ἀνώφελα τὰ ἔντομα ποὺ ἀπὸ τὸ φῶς μεθᾶνε
καὶ τὴ ζωή τους στοὺς ἀνθοὺς ἀνάμεσα περνᾶνε,
μακριὰ ἀπ᾿ τὸν κόσμο, μοναχὸ σ᾿ ἕνα λευκὸ σπιτάκι:
καὶ νἄχω μέσα στὴν ψυχὴ τῶν γέρων στὴν εἰρήνη
καὶ στὴν καρδιά μου τῶν φτωχῶν τὴν ἔνθεη καλωσύνη.

Μαγεία

Χορός είναι η κάθετη έκφραση οριζόντιων επιθυμιών.

Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, 1856-1950, Ιρλανδός συγγραφέας, Νόμπελ 1925

Η ποιήτρια που επανέρχεται με έργο

Τα ποιήματα που ακολουθούν μάλλον είναι συμβουλές μιας έφηβης που θέλει να μοιραστεί την εμπειρία της.Μοιάζει με ημερολόγιο, καταγραφή στιγμιότυπων μιας ζωής που περνάει σαν ταινία μικρού μήκους σε κάποιο γεωγραφικό σημείο...Πόσο όμοια συναισθήμτα , πόσο κοινή η εμπειρία! Συνοδεύουμε το κείμενο με αποτυπώματα από... θρανίο.

Πέτρα με ψυχή

Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας   
Οδ. Ελύτης, Η Μαρίνα Των Βράχων

  

Κι ο ποιητής αργοπορεί κοιτάζοντας τις πέτρες κι αναρωτιέται

υπάρχουν άραγε                                                             

Γ. Σεφέρης,Ο βασιλιάς της Ασίνης

Πὲς «πέτρα»,
ποὺ εἶναι ἄσπαστη λέξη.

Κική Δημουλά, Η περιφραστική πέτρα

Μέχρι που κι η πέτρα να φωνάξει

Κι ο τοίχος να αναπνεύσει

                              Σαν το στήθος.

(Οκτάβιο Παζ, Η πέτρα του ήλιου κι άλλα ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

χαρτογραφούσες τον πηλό αυτόν το δαίμονα
τη φτερούγα μέσα σου που έτρεμε κ’ εμίλειε
λέγοντας πέτρα περπατώντας θάματα
φωνάζοντας: σώστε το παράλογο

Έκτωρ Κακναβάτος, Λέγοντας πέτρες

Κύκλος εμπιστοσύνης

Είπε ο δάσκαλος:
" Κάνε άλμα πιο γρήγορα από τη φθορά. "

Απάντησε ο νέος :
" Το "κενό" υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. "

"Ροές της θάλασσας παρασταθείτε μου..."

Ξεφυλλίζοντας την ποιητική ανθολογία "Μαρία Νεφέλη" εκδ.  Ίκαρος του Οδυσσέα Ελύτη αντλούμε ύλη για σκέψη, και όχι μόνο.Κάποιοι στίχοι μπορούν να γίνουν τα μότο μας για τη νέα χρονιά προκειμένου να αντισταθούμε σε όσα μπορούν να μας αλλοιώσουν ως ανθρώπινες υπάρξεις.

"Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη  ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της."

Ο ποιητής λιτά και απέριττα μας προτρέπει στη φαντασία, μία έννοια που μας τη ροκανίζουν προσφέροντάς μας έτοιμη ύλη φανατασίας, σκέψης, ονείρων...και αν σκεφτούμε ότι "δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει..." μπορούμε να "φοράμε την φαντασία από την ανάποδη σε όλα της τα μεγέθη."

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που θέλουν να διαφέρουν!

Αφιέρωση για το νέο έτος

Αν έχει όνομα η σιωπή το πούσι φέρνει δάκρυ
Σαν τη σκιά που ακροβατεί και τρίζει το κρεβάτι
Σκοπιά στων άστρων τη βροχή και που να κλείσεις μάτι
Ποιο χρώμα σπάει τη μοναξιά και βλαστημάς το αύριο
Δε βρίσκουν πόρτα τα κλειδιά θρανία στο προαύλιο
Με αναστολή τρέχει η ζημιά εξόριστη στο Λαύριο

Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω

Μη βασανίζεις τα παιδιά που κάνουν τα ίδια λάθη
Είχαν δασκάλα μια θεά γυμνή οφθαλμαπάτη
Που άλλαζε συνεχώς πανιά ξεσπώντας στο κατάρτι
Αφού έχει άρωμα ο καπνός γιατί τραβάει ταβάνι
Τι παίρνει σβάρνα ο πυρετός τοίχο ή μαξιλάρι
Κι αν είναι ο έρωτας τυφλός ντροπή μας και καμάρι

Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω

Βάψε την άμμο με κρασί τα βράχια να μεθύσω
Είναι αργά τόσο αργά κι αν θες θα σ΄ αγαπήσω
Φυσάει σκουριά
Σε μια σπηλιά την δίψα σου θα σβήσω

(Βατομουρα_2008)
Στίχοι_Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Το παρελθόν

Πολλοί άνθρωποι ζουν με το παρελθόν. Το παρελθόν, όμως, πρέπει να είναι η αφετηρία του μέλλοντος 

Μακμίλαν

ΝΑ ΠΕΡΙΗΓΗΘΟΥΜΕ;

Μία βόλτα αλλιώτικη με τρισδιάστατη προοπτική.Πίνακες από μουσεία, πίνακες που κάποτε είδαμε αλλά δε δώσαμε πολύ σημασία.

Μήπως τώρα τους προσέξουμε καλύτερα;

Εντοπίσαμε στο διαδίκτυο αυτό το υλικό και το μοιραζόμαστε μαζί σας.

ΑΣ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ

Φτάνει πια! Πολύ αναστεναγμός. Πολύ προβληματισμός.

Δεν είναι δα και η καταστροφή του κόσμου.Για δείτε τη δημιουργία του κόσμου και 

σκεφτείτε θετικά.